Terwijl ik in gesprek ben, met een Zwitsers stel (zij anesthesiemedewerker, hij industrieel ontwerper, maar aan boord als schoonmaker) dat weer bijna vertrekt na 2 maanden aan boord te hebben gewerkt, moet ik even terugrekenen hoe lang we inmiddels al weer aan boord zijn. Dertien weken geleden stapte ik voor het eerst de “gangway” op en een paar dagen later liepen ook Marie-Anne en de kinderen mee voor de eerste keer. Dertien weken! De tijd vliegt!

Op zich is dat een heel goed teken. Het leven aan boord begint normaal te worden. Waar we ons eerst nog vaak terugtrokken op onze eigen cabin om met elkaar te eten en zo de jongens weer te leren wat normaal gedrag is aan tafel, eten we nu vrijwel iedere dag minimaal één keer in de dining room. Goede mogelijkheid om meer contact te maken met andere crewleden.SNB190902_AFRICA_MERCY_ALL_CREW_SL003_MID.jpg

Ook het dagelijks werk begint een zekere routine te worden, hoewel dat wel één van de eerste dingen was wat weer vertrouwd voelde. Na die paar weken in Texas was het toch wel lekker om weer aan het werk te zijn. De eerste weken werken aan boord waren wennen, maar ook niet representatief voor een gewone werkdag, zoals je in de vorige blogs wel hebt kunnen lezen. We deden veel onderhoud ter voorbereiding op de field service in Senegal, maar werden ook erg beperkt in onze mogelijkheden, omdat veel apparatuur nog vast gesnoerd stond voor de sail.

Toen we in Senegal aankwamen konden we eindelijk alle apparatuur losmaken en klaar maken voor gebruik. We hanteren een 21-dagen plan, vanaf aankomst van het schip in een land totdat de eerste patiënt ontvangen wordt (lees hier meer over de eerste patiënt van deze field service)

Tijdens deze 21 dagen, voorafgaande aan de opening van het ziekenhuis, hebben we (collega Larry uit Canada en ik, ja, het team bestaat uit 2 biomedical technicians!) vooral ingangscontroles uitgevoerd op nieuw binnengekomen apparatuur. Zo zijn bijvoorbeeld alle infuuspompen vervangen, vanwege een genereuze donatie. Ook ben ik een paar keer op stap geweest naar Sangalkam, waar onze Dental Clinic (tandartskliniek) is gevestigd. Sangalkam ligt op ongeveer een uur rijden vanaf het schip. Hier moest heel veel nieuwe apparatuur ingezet worden, omdat vrijwel alles is achter gebleven in Guinee. Daar heeft Mercy Ships de Dental Clinic intact gelaten en is er de komende twee jaar een tandarts van Mercy Ships om de overdracht te begeleiden en kennis over te dragen. De tripjes naar Sangalkam zijn een mooie mogelijkheid om ook iets meer van Senegal te zien, dan alleen Dakar. De reden dat de Dental Clinic zover van Dakar ligt, is omdat de tandheelkundige zorg in Dakar relatief goed beschikbaar is. Door verder het binnenland in te gaan, bereiken we een groep patiënten die normaal gesproken niet van deze zorg gebruik zou kunnen maken.

Aan het einde van de setup (opstartperiode) net voordat de patiënten kwamen, hebben we ook een hospital evacuation drill gedaan. Tijdens deze ontruimingsoefening lagen er een paar “patiënten” op de operatiekamer en op de IC. Als biomedical technicians hebben we de taak, om alle noodzakelijke apparatuur transportgereed te maken en in een tent op het dock weer aan te sluiten. Waar je in Nederland bij een ontruiming naar een andere vleugel van het ziekenhuis gaat, of in het ergste geval naar een ander ziekenhuis, hebben we hier gaan andere optie dan direct naar het dock te gaan. Een lokaal ziekenhuis kan de volgende stap zijn, maar aangezien zij niet altijd zo goed uitgerust zijn, gaat er bij een ontruiming zelfs apparatuur en instrumentarium mee, zodat de ingreep eventueel afgemaakt kan worden in een lokaal ziekenhuis, mocht het schip niet meer bruikbaar zijn, door bijvoorbeeld brand.

Toen de eerste patiënten kwamen en het ziekenhuis normaal draaide, werd het werk wat rustiger. Natuurlijk worden we nu wat vaker gevraagd om een storing op te lossen, maar de druk is van het werk af om alles klaar te hebben voordat de patiënten komen. Nu is de tijd aangebroken om wat plannen te maken, naar aanleiding van alles wat ik de afgelopen tijd gezien en gehoord heb.20190919A.jpg

Collega Larry is nu voor het vierde jaar aan boord en heeft de afgelopen jaren al veel opgeruimd. We zijn hier mee verder gegaan en hebben nu een goed ingerichte werkplaats voor maximaal 3 personen. Je moet niet naar het aantal vierkante meters kijken, want alles is wat compacter op het schip. De volgende stap is om alle reserveonderdelen te ordenen en in een computersysteem te zetten. Tegenover de werkplaats hebben we een opslagruimte waarin reserveonderdelen zijn opgeslagen. Het is nog erg lastig om te weten waar wat ligt. Resultaat is dat we soms nog wel eens misgrijpen, maar vaker nog te veel onderdelen hebben (wat zonde van de ruimte en het geld is). We gaan nu alles een vaste plek geven en in AIMS (het computerprogramma waarin alle medische apparatuur staat geregistreerd) geven we aan waar deze onderdelen liggen en hoeveel er nog zijn. Dit moet ervoor gaan zorgen dat we minder snel misgrijpen, minder lang hoeven te zoeken en dus sneller de apparatuur weer aan de gang hebben.IMG_2196A.jpg

Ook zijn we bezig om meer preventief onderhoud op te zetten. Doordat er de afgelopen jaren niet altijd genoeg mensen waren, is de prioriteit gegeven aan het oplossen van storingen. Nu we met 2 ervaren mensen zijn, kunnen we meer aandacht aan het preventief onderhoud geven. De insteek hiervan is om uitval van apparatuur tijdens het gebruik zoveel mogelijk te voorkomen en de veiligheid voor patiënten en medewerkers te verhogen. Daarbij beginnen we met de meest belangrijke apparatuur. Afgelopen week heb ik alle defibrillators preventief onderhoud gegeven. Voor volgende week staat de beademingsapparatuur op het programma. Hopelijk komen er niet te veel storingen tussendoor.IMG_2194A.jpg

Ik merk dat ik nog lang niet uitverteld ben over het werk, maar dat is geen probleem: voorlopig hopen we hier nog aan boord te zijn en kan ik in stukjes en beetjes meer over het werk vertellen. Het werk is echt mooi om te mogen doen. Zeker als je de ward (verpleegafdeling) oploopt voor een storing aan een Omnicell (een uitgiftesysteem voor medicatie en andere medische benodigdheden) en Senegalese kindjes met een hand of arm in het verband je aandacht proberen te trekken om een “boks” of “high five” te geven, zie je weer heel duidelijk waarom we hier zijn. Je ziet levens veranderen, niet alleen lichamelijk! Maar daarover een volgende keer meer…

Gebedspunten:

  • Dank met ons voor de goede overgang, dat ons leven nu weer “normaal” begint te worden en dat we gewend zijn aan het “shiplife”, dat God ons door alles heen heeft geholpen.
  • Bid voor de patiënten die hier geholpen worden aan boord maar ook in de Dental Clinic, dat hun leven veranderd mag worden en ze weer nieuwe hoop mogen krijgen.

Loading Conversation