Geschreven door Marie-Anne Kortleven
Dit is Saliou. Saliou is een jongen van 2 jaar oud. Hij was op dit moment nog veel te jong om zich te realiseren dat hij anders was dan andere kinderen. Saliou is geboren met een “cleft lip”, ofwel een gespleten lip. Saliou zorgde echter voor blijdschap bij andere mensen omdat hij zo’n blij kind was.
Als een kindje met gespleten lipje geboren wordt, schamen familieleden zich vaak. Het feit dat er weinig toegang is tot medische zorg, zorgt ervoor dat zo’n kindje zijn hele leven met “een afwijking” zal rondlopen. Vooral in West-Afrika is een geboren afwijking als een gespleten lip, reden tot schaamte. Zo’n handicap kan ervoor zorgen dat hij later verstoten wordt en zijn hele leven gebukt gaat onder schaamte en plagerijen. Daar komt bij dat verschillende kinderen het niet overleven, doordat ze niet voldoende voeding binnen kunnen krijgen. Vooral als er naast een gespleten lip ook een gespleten gehemelte is, is het heel moeilijk om goed te kunnen zuigen als baby. Dit lijdt tot ondervoeding of sterfte bij deze baby’s.
In Saliou’s geval was dat niet zo; hij was inmiddels al twee jaar geworden en een prachtige jongen! Saliou’s oma, Ndiane, bekommerde zich met liefde en zorg om Saliou. Terwijl ze hem vasthield voor de foto bij Mercy Ships zei ze: “Hij is zo knap!” Toch hoopte ook Ndiane dat Saliou niet zou blijven opgroeien met deze handicap. Haar zorg was dat hij dan altijd anders zou blijven dan andere kinderen en ook later problemen zou hebben omdat hij geen werk zou vinden en in armoede zou moeten leven. Dat zorgde ervoor dat Ndiane bleef hopen op en bidden voor een wonder.
De zorg in Senegal is niet zoals in Nederland. Als er al geopereerd kan worden om een gespleten lip te herstellen, kost dat geld. In dit geval was er geen mogelijkheid voor operatie en geen geld, maar Ndiale bleef hoop houden en bidden om een wonder.
Na twee jaar wachten op dit wonder, hoorde Ndiale dat Mercy Ships naar de haven van Senegal zou komen. Ze reisde twaalf uur lang om bij het schip te komen. Ze zei: “Toen ik hoorde van de aankomst van het schip, was ik opgelucht. Vervolgens heb ik besloten om alles achter te laten en Saliou mee te nemen, omdat dit zijn toekomst zal beïnvloeden.”
Na de operatie is ze alleen maar heel blij en dankbaar. Haar kleinzoon is eindelijk genezen! Ze had nergens een plek kunnen vinden voor een operatie voor Saliou. “En nu, Mercy Ships deed dit voor mij. Ik dank hen en God!”
Bellen blazen om de mondspieren te verbeteren na de operatie
Bovenstaand verhaal is het verhaal van Saliou. Tijdens het werk in Senegal worden enkele patiënten gevolgd door ook hun achtergrond te vertellen. Hoe kwamen ze bij Mercy Ships, wat hebben ze meegemaakt en hoe zien ze hun leven veranderen? De komende tijd hopen we meer van dit soort verhalen op onze website te plaatsen. Zo krijgt u een goed beeld van de patiënt achter de operatie.
Tot nu toe hebben we niet veel patiëntenverhalen gedeeld. Dit omdat het, zoals ook in Nederland, privacygevoelige verhalen zijn. Ik kan dus niet zomaar over elke patiënt iets vertellen en foto’s van hen maken. Daarom hebben we de laatste tijd geprobeerd wat meer over de verschillende soorten operaties te vertellen, over wat er precies gedaan wordt aan chirurgische ingrepen. Omdat de operaties nu stilliggen, hopen we daar weer mee verder te gaan, zodra we weer terug naar Afrika gaan om het werk weer op te pakken.
Ja, het werk weer oppakken… Dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Met “het werk”, bedoel ik al het werk dat we deden in Senegal, toen de patiënten er nog waren. Het werk dat we samen deden met de day-crew, de overheid in het land en de internationale crew. Het werk waar we voor kwamen: Hoop en genezing brengen aan mensen die geen hoop op genezing hebben. Dat werk wordt nu niet meer gedaan. Maar dat zegt niet dat er niet nog heel hard gewerkt wordt! De verpleegkundigen die geen patiënten meer te verzorgen hebben, werken nu in andere afdelingen om daar ondersteuning te bieden. In de keuken, de eetzaal, de schoonmaak, het deck, de receptie, je kunt het zo gek niet bedenken, of je komt er wel een verpleegkundige tegen. Maar ook andere beroepen die direct met patiënten te maken hadden, zijn er nu even niet. Ook zij (bijv. fysiotherapeuten, laboranten, dokters, etc.) werken elke dag hard op andere afdelingen. Dit, omdat er door het vertrek van meer dan 200 crewleden, gaten gevallen zijn in het personeelsbestand van de afdelingen, en het werk daar wel gedaan moet worden om alles draaiend te houden. Het geeft een totaal andere dynamiek in de community, maar ook een heel goede. Er wordt goed op elkaar gelet (geestelijk en lichamelijk), met elkaar gebeden, elkaar geholpen en ontdekt dat “dienen” niet afhangt van het beroep dat je hebt. Maar dat dienen betekent dat je doet wat op dat moment nodig is, of van je gevraagd wordt, voor God en je naaste.
We denken veel terug aan Senegal. Aan de patiënten die zo abrupt zijn achtergelaten. Aan de patiënten die niet geholpen zijn, aan de trainingen, aan de kerk, aan de bevolking. Maar ook aan de Nederlanders die we daar ontmoet hebben. Aan Jowan en Lieneke Okker, met hun drie kinderen. (https://www.okkernotes.com) of aan Jan en Thabita Kieviet met hun twee kinderen. (http://www.kieviet.org/) Deze mensen en gezinnen zijn, ondanks de corona, in Senegal. Aan het werk, voor zover als dat gaat. Ze wonen hier al maanden of jaren.
Maar nu, zo zegt de HEERE, uw Schepper, Jakob, uw Formeerder, Israël: Wees niet bevreesd, want Ik heb u verlost, Ik heb u bij uw naam geroepen, u bent van Mij. Wanneer u zult gaan door het water, Ik zal bij u zijn, door rivieren, zij zullen u niet overspoelen. Wanneer u door het vuur zult gaan, zult u niet verbranden, geen vlam zal u aansteken. Want Ik ben de HEERE, uw God, de Heilige van Israël, uw Heiland. Jesaja 43:1-3
Een van de afdelingen bij ons waar weinig veranderd is, is o.a. Guido’s baan. De komende tijd moet er veel onderhoud gedaan worden en er is veel achterstallig werk. Zoals het invoeren en koppelen van gebruikers Manuels van alle apparaten in een systeem wat voor iedereen zichtbaar is. Dit is er nog niet, waardoor er steeds vragen komen van gebruikers die niet weten hoe het apparaat werkt. Aan dit soort taken kwamen Larry en Guido niet toe tijdens het in bedrijf zijn van het ziekenhuis. Maar nu kan dit wel gedaan worden, wat de veiligheid van de patiëntenzorg ten goede gaat komen.
Ook op het deck zijn ze bezig met klussen die eigenlijk al heel lang gedaan hadden moeten worden, maar waar ze niet aan toe gekomen zijn. Er is gestart met onderhoud en repareren. Maar ook de schoonmaak, keuken, supply, school etc., moet gewoon doorgaan. Ook wordt er nog steeds dagelijks contact onderhouden met de patiënten. Fysio, wondzorg, adviezen en hulp worden zoveel mogelijk op afstand nog gegeven. En doordat we in twee weken van een “volledig draaiend ziekenhuis” naar “wegvaren” gingen, moet er veel werk achteraf gedaan worden. Zo werk ik nog steeds aan het sorteren en inscannen van de patiëntendossiers. Dat is ook erg belangrijk, omdat zo vanaf afstand de dossiers ingezien kunnen worden. De crew en dokters die vertrokken zijn, kunnen op deze manier toch de dossiers inzien, werk afmaken etc.
Voor ons persoonlijk is er nu nog niet erg veel veranderd. Alleen missen we de patiënten enorm! Het spelen op deck 7 of op het dok met de patiënten, of ze gewoon even begroeten, was toch wel erg fijn! Toch zijn we blij dat we niet alleen maar” zitten wachten” en gewoon door kunnen gaan met ons werk.
De toekomst is onzeker. De school stopt eind mei. Dat is vroeger dan in Nederland, maar de school was ook vroeger begonnen. Dit is dus volgens de normale planning. Onze planning was eerst om half juni dan naar Nederland te komen voor vier weken verlof. Dit is nu natuurlijk totaal veranderd.
Het schip blijft in Tenerife voor ship-yard (onderhoud). Elk jaar gaat het schip zes weken in onderhoud in Gran Canaria. Maar nu ligt het schip in Tenerife op een plek waar ook het onderhoud gedaan kan worden en dat zal gebeuren van begin juni-eind augustus. Dit is een periode van 3 maanden, langer dan gepland. Dat komt omdat er veel werk verricht moet worden met veel mensen, wat in deze tijd van corona lastig zal gaan. Het moet een kleinere groep zijn, zodat er minder besmettingsgevaar zal zijn. Ook is het allemaal afhankelijk van wie er KAN komen. Ook spelen er nu allerlei vragen, zoals: Zijn er tegen die tijd al mogelijkheden om te vliegen? Hoe doen we het met eventuele quarantaine na vliegen? Kunnen we op tijd de spullen krijgen die nodig zijn…? Door deze onzekerheden loopt de ship-yard vertraging op. Op dit moment is dat niet zo erg, want teruggaan naar Afrika zit er zeker niet in voor oktober.
Guido’s collega Larry is terug naar Canada. Hij werkt nog steeds gewoon door, net zoals vele anderen, maar dan op afstand. Wij hebben vorige week gehoord dat Emmanuel wil blijven tijdens de ship-yard. Emmanuel is een biomedical technician, maar hij werkt voor Medical Capacity Building (MCB). MCB is de afdeling binnen Mercy Ships die alle trainingen in het land verzorgt en Emmanuel verzorgde dus de trainingen op het gebied van medische apparatuur. Maar deze trainingen vervallen nu grotendeels. Emmanuel zal nu tijdens de ship-yard aanwezig zijn om verder te gaan met onderhoud. Maar ook om (als de bedrijven kunnen komen) het onderhoud van apparatuur en installatie van nieuwe apparatuur te begeleiden.
Dat betekent dat het verblijf van ons gezin aan boord niet meer noodzakelijk is vanaf juni. Omdat Mercy Ships heeft besloten dat er zo min mogelijk crew aan boord moet zijn, om de kans op besmetting te verkleinen. Daarom gaat iedereen die niet noodzakelijk is van boord. Guido kan zijn werk goed voortzetten vanuit een andere locatie, in dit geval vanuit Nederland. De kinderen hebben dan geen school meer en ik hoop mijn werk ook af te hebben tegen die tijd. Wij zullen dus proberen een vlucht te krijgen om in juni naar Nederland te komen. De afgelopen week is er door de TFC zelfs een huis gevonden! Echt een zegen!!!
We beseffen heel goed dat, als we van boord gaan, we niet weten wanneer we terug zullen kunnen komen. Dat klinkt gek misschien, maar het maakt ons ook verdrietig. Na bijna een jaar aan boord te zijn geweest, is dit ons thuis. Toch zien we ook uit naar de lekkere Nederlandse gewoontes en de taal! We laten ons leiden door welk pad God wil dat we gaan. Dan alleen ervaren we de rust “die alle verstand te boven gaat.” Filippenzen 4:7
Op Tenerife genieten we vrijwel dagelijks van de mooiste zonsop- en zonsondergangen
Tot ziens, vrienden!
Gebedspunten:
- Wilt u meebidden voor de familie Okker en de familie Kieviet? En al het werk over de hele wereld door zendelingen? Vooral nu ze door de situatie andere problemen en onzekerheden moeten verwerken.
- Blijf bidden voor Senegal.
- Wilt u bidden voor een goed verloop van onze terugkeer naar Nederland?
- Bid voor de vrede in uw hart, zoals in Filippenzen 4.
Hieronder vind u een video van Mercy Ships die goed beeld geeft van het onverwachte vertrek uit Senegal.